DEPÓSITO

Altofalante fai que a voz se faga oír.
Altofalante axuda a organizar cousas.
Altofalante é galego.
Altofalante é do tempo no que vivimos.

Constitución da Asociación Cultural Altofalante

O vindeiro venres 19 de agosto de 2005, ás 21.00 horas no Restaurante Coroso de Riberia -situado á beira da praia do mesmo nome-, vaise constituír a Asociación Cultural Altofalante.

Esta é unha asociación aberta que busca a dinamización social, cultural e lingüística de Galiza dende unha óptica nacionalista galega. Para iso un grupo de mulleres e homes imos constituír en Ribeira a Asociación Cultural Altofalante.

Comezamos un novo tempo para Galiza onde a dinamización cultural e a participación cidadá teñen que ser elementos estruturais do País Novo, e para contribuír a isto imos constituír esta asociación. Queremos difundir a idea de que Galiza é unha nación e que está orgullosa de selo. Somos conscientes da importancia de facer país dende un punto de vista cultural.

Altofalante ten vontade de colaborar con outras asociacións, colectivos e institucións que compartan con ela as súas finalidades.

A promoción e a creación cultural de Galiza nas súas diferentes manifestacións: literarias, plásticas, musicais, audiovisuais...; xunto coa recuperación da memoria histórica da nación galega e a normalización do noso idioma en todos os ámbitos, serán os piares que asenten as actividades que se desenvolvan dende Altofalante.

Formaremos e educaremos nos valores da democracia, da paz, participación, a igualdade de xénero e respeto pola diferenza cunha ollada nacionalista galega.

Queremos facer extensivo este convite a todas as persoas interesadas e que compartan estes ideais, para que unan a súa voz á de Altofalante e veñan o vindeiro venres 19 á constitución da asociación.

(Sala de máquinas)

Cando unha persoa escribe o seu "diario" na rede e a sección da páxina web onde o escribe recibe unha chea de visitas ao día, algo terá esa persoa.
Falo de Anxos de garda en Culturagalega.org.

Cando esa persoa logo publica en papel ese "diario" e o libro se converte nun auténtico éxito editorial e está entre os máis vendidos durante non sei cantas semanas, a pesar de publicarse nunha editorial con recursos publicitarios e de distribución bastantes limitados, algo terá esa persoa.
Falo de Anxos de garda, publicado por A Nosa Terra.

Cando logo continúa publicando en formato libro ese "diario" e a obra volve ser novamente un éxito rotundo para público e crítica, pois está claro, esa persoa algo ten.
E falo de Melodía de días usados, publicado por Galaxia.

Esa persoa é Anxos Sumai, de Catoira, documentalista e bibliotecaria do Consello da Cultura Galega, tradutora de obras como, por exemplo, os Diarios de Syra Alonso, e escritora de recoñecida capacidade, con publicacións en papel e con publicacións dixitais (aínda que ela non queira ser escritora, senón escribir, que poden ser cousas ben distintas). Premio da Crítica de Galicia de creación literaria por Anxos de garda, Premio do xurado á mellor curta no Festival de Cans (falo do Porriño) no 2004, e non sei cantas cousas máis.

Das escritoras e dos escritores gústame valorar, apreciar e gozar a súa obra literaria. Coincido con Anxos en que non sei até que punto pode ter máis interese a opinión ou a vida dun escritor ou escritora que a opinión ou a vida dun ou dunha electricista, mais no caso desta autora esta consideración ten que ser radicalmente distinta, pois a súa obra literaria fúndese e confúndese coa súa vida real, e a súa vida real coa súa obra literaria.

Melodía de días usados é "diario", é relato, é novela, é poesía, é música, é colores vivos, é verdes e laranxas, é pistacho, é melón. É cereixas, amoras e amorodos. Mestura ficción e realidade, ou se cadra non, se cadra é todo ficción ou todo realidade. O certo é que en Melodía de días usados vemos unha persoa adulta que, como moitas, habita Santiago, pero que como poucas, constrúe Compostela, mais que moitas fins de semana volve ser nena abrindo a neveira e as alacenas en busca de comida na casa dos pais, cunha nai con bata de cadros cruzada que mata insistentemente moscas cun pano e que di que lle gustan as cabezas do peixe e os pescozos do polo para deixar para nós as mellores talladas.

Melodía de días usados é o día a día de Anxos, con vivencias cotiás en Compostela e Catoira -ficticias ou reais-, sempre deliciosas, entrañables. Con persoas amigas -ficticias ou reais- que podemos identificar con referentes reais (mais que nada porque non adoita cambiarlles o nome).

Mergulládevos na historia de Anxos, Anxiños, na súa vida, nas súas vivencias, no seu galego directo, moderno, urbano, na súa casa, na pensión Sumai, querede estar alí, falade con Mónica, ou con Helena, ou con Gus, ou con Siño, ou con Pedro, ou con Teo, ou con Rosa, ou con Roberto, paseade con Morris, ceade con Camilo, escribídelle a Lupe, lede no autobús, acariñade a Brando e a Greta, chorade por Roberto, xantade na casa de Catoira, identificádevos con cada situación que presenta, preguntádevos: "e que estará facendo hoxe Anxos?", escoitade música, que soe a melodía de días usados.

Estimado Xaime,
Estimada Margarida,

Diríxome a vostedes para comunicarlles a miña preocupación pola deixadez xeral que se percibe con respecto á promoción do uso do galego desde da Deputación da Coruña, aínda que nesta ocasión me centrarei só no Plan de formación 2005.

En primeiro lugar, neste plan non hai ningunha actividade que teña como obxectivos os de incrementar o uso e/ou prestixio do galego na administración local, algo que sería totalmente necesario. As actividades relacionadas con lingua que hai están todas centradas no corpus e na produción escrita (linguaxe administrativa, ortotipografía e redacción de documentos), algo necesario, mais non suficiente, pois son imprescindibles actividades centradas no estatus da lingua.

Por outra banda, e o que aínda me resulta máis preocupante, é a pouca ou nula presenza que ten o galego no desenvolvemento do resto de actividades formativas. E céntrome no exemplo que a min me parece máis preocupante. Como traballador da administración local que son participei no Curso de atención ao público. Imaxinaba que neste curso se traballarían contidos transversais de usos lingüísticos, tendo en conta, por unha banda, que a principal ferramenta para a comunicación coa cidadanía non é outra que a lingua, e pola outra que como se establece no artigo 6 da Lei de normalización lingüística é “obriga” da administración promover o uso normal da lingua galega, oralmente e por escrito, nas súas relacións coa cidadanía. Pois para a miña sorpresa non só non se tratou o tema dos usos lingüísticos, da necesidade do uso do galego na atención ao público desde a administración, do deber da administración local de promocionar o uso da lingua galega na atención ao público, dos dereitos da cidadanía a ser atendida na lingua propia da comunidade, etc., senón que o peor de todo foi que o curso se desenvolveu en castelán. Ademais, cónstame que isto mesmo acontece na maioría dos cursos, incluso naqueles centrados na comunicación, nos que os contidos transversais para promocionar o uso do galego terían que ter un peso fundamental, como poden ser os cursos de Curso de atención e información telefónica, Curso de atención de queixas e reclamacións, etc.

A verdade é que de nada serve un teórico compromiso coa defensa e promoción do uso do galego e incluso de nada serve o desenvolvemento de campañas específicas a prol da normalización do uso da lingua se logo no desenvolvemento de actividades formativas centradas na comunicación e na atención ao público dirixidas aos traballadores e ás traballadoras da administración local, a lingua de traballo non é outra que o castelán.

Agardo que de cara a futuras actividades se corrixan estes serios problemas e que na Deputación da Coruña vexamos algún día un compromiso real coa defensa e promoción do uso normalizado da lingua propia de Galicia, aínda que só sexa o mínimo que establecen os mandatos estatutarios e legais.

Moitas grazas pola atención e un saúdo,